Nederland door de ogen van een Zuid-Afrikaan
Ik had de eer Jaco Kleynhans persoonlijk te ontmoeten. Jaco is een Zuid-Afrikaan met Nederlandse wortels en onderhoudt vanuit zijn functie bij Solidariteit internationale contacten. In de afgelopen twintig jaar bezocht hij Nederland inmiddels 25 keer. Hij kent ons land daardoor niet alleen als buitenstaander, maar volgt de ontwikkelingen hier al lange tijd met grote belangstelling en betrokkenheid.
Solidariteit is een Zuid-Afrikaanse vakbond die opkomt voor de belangen van werknemers. De organisatie maakt tevens deel uit van de bredere Solidariteit Beweging, die zich onder meer inzet voor onderwijs, opleiding, cultuur en de zelfredzaamheid van gemeenschappen, met bijzondere aandacht voor de Afrikaanstalige gemeenschap.
Juist die verbondenheid maakt zijn onderstaande beschouwing indringend. Met de blik van iemand die Nederland een warm hart toedraagt, beschrijft hij wat hem tijdens zijn bezoeken is opgevallen en waarom hij zich ernstig zorgen maakt over de toekomst van ons land en van de westerse beschaving.
Zijn analyse is scherp en confronterend, maar bovenal een dringende oproep aan Nederlanders om hun identiteit, cultuur en toekomst niet als vanzelfsprekend te beschouwen.
Reflecties na een 25e bezoek aan Nederland
Ik was vorige week weer in Nederland, mijn vijfentwintigste bezoek in twintig jaar. Het blijft een van mijn meest geliefde landen. Ik ben dol op de Nederlandse mensen en de historische banden tussen mijn land en Nederland.
Elke keer observeer ik de enorme culturele verschillen tussen de Nederlanders en Afrikaners, en in welke mate Afrika, samen met ons Duitse, Franse, Engelse en andere DNA, ons heeft gevormd. Inheemse stammen en Maleise slaven hebben geholpen onze taal Afrikaans vorm te geven. Lange, droge, verzengende zomers en het Afrikaanse landschap hebben ons gesmeed tot taaie, veerkrachtige mensen. Isolatie heeft ons bespaard van overmatige verfijning, overdreven verlichting en overijverige politieke correctheid.
Toch zie ik iets moois, zij het bijna pijnlijk kostbaars, in Nederland: een hoogontwikkelde samenleving met prachtige mensen, maar een samenleving zonder enig plan voor de toekomst, zonder langetermijndromen of enig overgebleven gevoel van hechte samenhang.
In meer dan twintig jaar regelmatige bezoeken heb ik Nederland zien verwelken door eigen toedoen (oikofobie, secularisatie, verlies van identiteit en cultuur, enz.) en door externe factoren. Daaronder vallen massale immigratie en de opkomst van parallelsamenlevingen gevormd door assertieve, agressieve en dominante culturen uit de Arabische wereld en Afrika, naast de verlammende effecten van Europese integratie en de onbewuste overgave van nationale soevereiniteit aan een bureaucratie van niet-gekozen 'deep state'-ambtenaren in Brussel.
Tijdens mijn meest recente bezoek vorige week kwam ik tot de conclusie dat het definitieve kantelpunt is bereikt. Vrienden spreken van snel verschuivende demografieën op scholen, niet langer beperkt tot steden maar nu ook zichtbaar op het platteland. De islamisering van het land is overal zichtbaar. Kerken sluiten; moskeeën openen.
Steeds meer Nederlanders overwegen hun land te verlaten. De coalitie van immigranten en linkse stedelijke globalisten domineert elke politieke sfeer, de media en de academie. Gewone burgers, ondernemers, boeren en arbeiders moeten steeds harder werken en steeds meer betalen, alleen om minder en minder te ontvangen terwijl ze toezien hoe hun land hun voor de ogen wegglipt.
In de loop der jaren heb ik veel over Nederland gelezen. De oorspronkelijke nederzettingen van kleine stammen door de eeuwen heen hebben een moerassig, winderig rivierdelta, een landschap van zand, veen, overstromingen en een werkelijk vijandige omgeving, veranderd in een land van bossen, dijken en historische dorpen en schitterende kunst, maar bovenal een land van hechte gemeenschappen, uitzonderlijke talenten, internationale handelaren, grote denkers en vernieuwers die hebben geholpen een buitengewone beschaving vorm te geven.
Nu zijn we getuige van een grote neergang. Hoewel de welvaart blijft, is er ook een massaal verlies van continuïteit. Het is ieder voor zich; wie maalt er om toekomstige generaties? Historisch schuldgevoel en een linkse, zelfopgelegde zelfhaat hebben een toestroom van migranten met incompatibele culturen toegestaan, waardoor zij straat na straat, wijk na wijk en stad na stad overnemen.
Op straat hoor je een vreemd nieuw Nederlands – verarmd in diepgang en grammatica en doorspekt met Engels en luie slang. Cultuur is nu verbannen naar geschiedenis en musea. Het 'goede leven' wordt gedefinieerd door dagelijkse genoegens in plaats van de schepping van blijvende zaken.
Ik zie het einde van Nederland naderen, of in elk geval het einde van Nederland zoals het de afgelopen eeuwen heeft bestaan. Met elk bezoek observeer ik toenemende affectatie, verlamming, verlies en een transformatie die in wezen neerkomt op een bezetting door culturen die een afkeer koesteren van de westerse cultuur, het christendom en, bij uitbreiding, Nederland zelf.
De toekomst van Nederland ziet er onzeker uit, zelfs gevaarlijk. Het wijst op een dringende koerscorrectie of een dramatische escalatie van spanning, conflict en revolutie. Dit is niet slechts het verhaal van Nederland, maar ook van andere Europese landen en regio's die me na aan het hart liggen, zoals Vlaanderen, Duitsland, Oostenrijk, Zuid-Tirol, enzovoort. Dit zijn kwesties rond het overleven van een beschaving die zich recht voor onze ogen afspelen. Ieder van ons heeft vast een rol te spelen, iets wat we kunnen en moeten doen, om onze westerse beschaving te beschermen tegen vernietiging, en dit is precies wat ik mijn Nederlandse vrienden met grote urgentie aanspoor te doen.
Getekend, Jaco Kleynhans