Vorige week werd het overlijden van Brigitte Bardot wereldnieuws. De actrice en het sekssymbool van de jaren zestig en zeventig overleed op 91-jarige leeftijd. Wat mij opviel, was dat sommige media haar vrijwel direct reduceerden tot een etiket: extreemrechts, racistische uitspraken, veroordeeld wegens racisme.

Feit is dat Bardot is veroordeeld voor uitspraken over moslims en over inwoners van Réunion, een Frans overzees departement. Dat mag benoemd worden. Maar de manier waarop dit direct na haar dood werd geframed, roept vragen op. Haar politieke voorkeur voor het Front National van Marine Le Pen werd daarbij bijna automatisch gebruikt als verklaring. Maar wat heeft zij nu daadwerkelijk gezegd waarvoor zij is veroordeeld? En waarom lijkt dat zwaarder te wegen dan haar levenswerk?

Bardot was islamkritisch en uitte zorgen over immigratie en de door haar gevreesde islamisering van Frankrijk. Als dierenactiviste sprak zij zich fel uit tegen het ritueel slachten van schapen. Zo schreef zij: “Ze snijden de kelen door van vrouwen en kinderen, onze monniken, onze ambtenaren, onze toeristen en onze schapen. Op een dag zullen ook wij worden afgeslacht.”
In een open brief aan Nicolas Sarkozy schreef zij bovendien dat zij het zat was “door een bevolking die ons land vernietigt, aan het lijntje te worden gehouden.” en waarschuwde zij voor een “ongecontroleerde infiltratie”. De uitspraken verschillen duidelijk in toon en nuance. Maar om deze na haar dood opnieuw centraal te stellen en haar definitief als extreemrechts te typeren, in plaats van haar te herinneren als actrice of als bevlogen dierenactiviste, vind ik buitenproportioneel.

Waarom moet iemands politieke voorkeur expliciet worden benoemd op het moment van overlijden? Media spreken vaak over rechtstatelijkheid en discriminatie, maar vergeten dat artikel 1 van onze Grondwet ook bescherming biedt tegen discriminatie op basis van politieke gezindheid. Toen ik acht jaar geleden namens de PVV de gemeenteraad inging, waarschuwde Tweede Kamerlid Martin Bosma, die ik als de beste Kamervoorzitter ooit beschouw, mij bij mijn beëdiging met de woorden: “Houd er rekening mee: PVV’er is je laatste baan.” Het heeft mij er niet van weerhouden, maar het helpt natuurlijk niet om mensen te motiveren zich beschikbaar te stellen voor het openbaar bestuur.

Als Bardot uitgesproken kritisch is op de islam, blijkt dat strafbaar. Maar als media haar politieke voorkeur publiekelijk fileren, nota bene de dag van haar dood, dan lijkt dat volstrekt normaal. Die dubbele maat ondermijnt naar mijn idee het vertrouwen in media volledig.