Caracas ontwaakt met het geluid van “vrijheid!” Op de straten juichen Venezolanen, applaudisseren ze en vieren alsof een langgekoesterde droom eindelijk werkelijkheid is. Op social media verschijnen de eerste beelden van dansende en feestende mensen. “Trump, libera a los venezolanos!” en “Viva una Venezuela libre!!!”, de berichten vliegen rond.

En dat terwijl er geen enkel internationaal mandaat is geweest. Amerika, onder leiding van Donald Trump, heeft het paleis van president Nicolás Maduro aangevallen, hem en zijn vrouw gevangen genomen en naar een onbekende bestemming in de VS vervoerd. Voor de honderdduizenden Venezolaanse vluchtelingen is dit een sprankje hoop na lange jaren van duisternis: 2026 voelt als een nieuw begin. Ook op de Caribische eilanden binnen ons Koninkrijk reageert men positief.

Internationaal houden leiders zich in eerste instantie afzijdig. Onze minister van Buitenlandse Zaken, Van Weel, noemt de situatie “onduidelijk” en richt zich vooral op de veiligheid van Nederlanders in Venezuela en binnen ons Koninkrijk. Geert Wilders is minder terughoudend: “Bang Boom Maduro gone!” twittert hij, en viert mee met een groot deel van de Venezolanen.
Rusland en Iran veroordelen de aanval op de “democratisch gekozen” president, of zijn verkiezing daadwerkelijk democratisch verliep, laten we even terzijde.

Feit is dat Maduro een dictator is die duizenden doden op zijn geweten heeft. De OHCHR (Hoge Commissaris voor de Mensenrechten) rapporteerde herhaaldelijk over moordpartijen door het regime: “Uit cijfers van de Venezolaanse regering blijkt dat in één jaar 5.287 mensen omkwamen toen zij zich ‘verzetten tegen arrestatie’, en in de eerste vijf maanden van het volgende jaar 1.569.”
Volgens de VN lijkt een groot deel van deze slachtoffers het slachtoffer te zijn van buitengerechtelijke executies.

Dus ja, Amerika mag niet zomaar een land binnenvallen omdat het “strategisch of economisch handig” is, of om een regime change af te dwingen zonder VN-mandaat. Maar dat kan de feestende Venezolanen weinig schelen.

Natuurlijk zijn er altijd diepgewortelde socialisten die deze actie afkeuren, maar voor velen voelt het als bevrijding. Ik vraag me af of deze critici ook zo waren toen Saddam Hoessein of Moammar Khadaffi werden afgezet. Of wat ze zouden denken als Trump wél de ballen zou hebben om Vladimir Poetin te vervangen om de oorlog in Oekraïne te beëindigen.

Eén ding staat vast: met de gevangenneming van Maduro breken onzekere tijden aan. Je weet wat je hebt, maar nooit wat je ervoor terugkrijgt. Al kan het in dit geval nauwelijks slechter zijn dan de 'huidige' Venezolaanse dictator. In het olierijke land, waar het overgrote deel van de bevolking nauwelijks iets terugziet van de rijkdommen, is het nu feest. En de wereld kijkt toe.